Hoe komen we die wachttijd door?
Aangemeld en op de wachtlijst?
3 vragen die al wat rust kunnen brengen
De stap is gezet. Na maandenlang geprobeerd te hebben om het thuis zelf weer gezellig te krijgen en rust te creëren hebben jullie de knoop doorgehakt. Jullie zijn nu in de fase waarin je wacht op de inzet van de hulpverlening.
Misschien ben je opgelucht dat er iets in gang is gezet, maar hoe kom je die wachtperiode door? Thuis gaat het leven gewoon door.
Er bestaat geen kast waarin je de problemen van alledag kunt opbergen tot de professional jullie komt helpen om ze op te lossen.
De ruzies blijven terugkomen, je maakt je zorgen en je weet soms niet meer wat je moet proberen. Je wilt je kind helpen, maar wat als alles wat je doet juist tot meer gedoe leidt?
Neem het gezin van Alex van 14 . Alex trekt zich steeds vaker terug op zijn eigen kamer. Huiswerk maken lukt niet goed en gesprekken met zijn ouders eindigen regelmatig in ruzie.
Zijn ouders maken zich zorgen en proberen afspraken te maken, vragen te stellen en bij te sturen. Maar hoe meer ze aandringen, hoe meer Alex zich afsluit. Na schooltijd schiet hij direct zijn kamer in om er pas rond etenstijd weer uit te komen.
Zijn ouders denken 'We proberen alleen maar te helpen. Waarom lukt het niet om tot Alex door te dringen?'
Alex denkt 'Ze hebben het altijd over school en wat ik verkeerd doe. Ze begrijpen niet hoe het voor mij is.'
Iedereen wil dat het beter gaat, maar thuis lijkt het juist steeds moeilijker te worden.
Misschien herken je iets van deze situatie. Je kunt niet alles zelf oplossen. Maar je hoeft ook niet alles op zijn beloop te laten tot de hulp begint.
Drie vragen die je jezelf in de tussentijd kunt stellen om meer inzicht te krijgen:
1. Waar gaat onze aandacht naartoe?
De ouders van Alex merken dat gesprekken bijna altijd over school, huiswerk of afspraken gaan. Ze willen voorkomen dat hij verder vastloopt, want zijn cijfers gaan hard achteruit. En intussen lijkt het alsof er thuis niets anders meer bestaat.
Als ze er eens op letten, merken ze op dat Alex tijdens het koken soms uit zichzelf aan tafel komt zitten om wat te kletsen. Er wordt een grapje gemaakt en er ontstaat een gezellig gesprek. Tot iemand vraagt hoe het met school gaat. Dan staat Alex op en gaat 'nog even naar zijn kamer'.
Voor zijn ouders is school een belangrijk onderwerp. Voor Alex voelt het alsof er nooit eens gewoon contact kan zijn, zonder dat er iets moet worden besproken.
Vraag jezelf eens af op welk moment het even wél gezellig is.
Waar zitten jullie, waar gaat het gesprek over of waar gaat het juist níet over?
Aandacht hebben voor wat goed gaat is niet hetzelfde als de problemen negeren.
2. Welk patroon houden we samen in stand?
Als zijn ouders weer een aantekening in Magister zien dat hij zijn huiswerk niet gemaakt heeft roepen ze hem bij zich en volgt er een pittig gesprek.
Alex voelt zich onder druk gezet en reageert boos. Zijn ouders vinden dit onterecht en eisen van hem dat hij een verklaring geeft en zorgt dat dit niet meer gebeurt. Het gesprek loopt al snel uit de hand en Alex loopt woest naar zijn kamer en knalt alle deuren die hij tegenkomt hard achter zich dicht.
Zijn ouders blijven zwaar gefrustreerd achter en moppelen 'daar gaan we weer...'
De volgende dag gebeurt ongeveer hetzelfde.
Voor zijn ouders voelt het alsof ze geen andere keuze hebben dan er bovenop te zitten en Alex is ervan overtuigd dat hij niks goed kan doen.
En omdat dit patroon zich herhaalt heeft niemand nog veel nodig om snel in de irritatie te schieten. Dus de escalatie komt steeds sneller en de gesprekken worden steeds grauwer en korter. Uiteindelijk is er geen ruimte meer voor de gedachte dat dit ooit weer goed kan komen.
Vraag jezelf eens af: Wat doe ik zelf eigenlijk wanneer ik die spanning bij mezelf bemerk?
Dat betekent niet dat jij de schuld hebt. Wel dat je invloed kunt uitoefenen op een patroon, ook als je niet alles kunt veranderen.
3. Welk eerste stapje kunnen we nemen?
Zijn ouders willen dat Alex netjes naar school gaat, huiswerk maakt en zich aan afspraken houdt. Alex wil vooral minder druk voelen en het gevoel hebben dat er ook naar hem wordt geluisterd.
Beide wensen zijn belangrijk. Maar zolang zij samen op hulp wachten, lukt het niet om alles tegelijk aan te pakken.
Ze besluiten daarom één ding te proberen, namelijk niet ieder gesprek aangrijpen om over school te beginnen. Ze blijven bezorgd en maken zich nog steeds druk en soms lukt het niet om het anders te doen maar er ontstaan ook momenten waarop ze gewoon even samen zijn, zonder discussie.
Het probleem is niet opgelost. Toch is er iets veranderd.
Vraag eens aan je kind waar hij zich zoal mee bezig houdt. Wat is belangrijk voor hem?
En nee, jouw zorgen zijn niet ineens weg en je kind gaat zich natuurlijk niet meteen volledig inzetten voor school. Maar hoe fijn zou het zijn om een gesprek positief af te ronden?
De wachtlijst hoeft geen stilstand te betekenen
De ouders van Alex hebben het probleem niet opgelost. Daarvoor is meer nodig. Maar ze zijn wel anders gaan kijken naar wat er thuis gebeurt en naar hoe ieder daarin reageert.
Soms helpt het om met andere ogen naar je situatie te kijken. Soms kom je er samen niet uit, hoe hard je ook je best doet.
Met W8Kr8 van Praktijk de Band kun je tijdens het wachten op hulp alvast aan de slag.
In korte sessies kijken we naar wat er speelt, waar jullie vastlopen en wat jullie nu al kunnen proberen.
Want als je op hulp wacht, hoeft niet alles stil te blijven staan.
Opmerkingen